سکوت مرگبار پرسنل
یه چیزی هست که خیلی خطرناکه: وقتی همه تو یه جمع، عین هم فکر میکنن! این یعنی یا تفکر انتقادی رو کنار گذاشتن، یا از ترس حرف زدن، خودشونو سانسور میکنن. این سکوت مرگبار، هم خلاقیت رو میکشه، هم یه نوع مدیریت مخرب رو به وجود میاره: فوبیاکراسی یا همون ترسسالاری!
فوبیاکراسی یعنی چی؟ یعنی تصمیمگیریها فقط با ترس و تهدید پیش میره. به جای منطق و شایستگی، از ترس برای کنترل همه استفاده میشه. نتیجه چی میشه؟ شفافیت صفر، اعتماد صفر، نوآوری صفر!
وقتی ترس حاکم باشه، کسی جرات پرسیدن یه سوال رو نداره، هیچ کس فرضیات رو به چالش نمیکشه، خلاقیت از بین میره و همه تو یه باتلاق رکود گیر میکنن.
راه حل چیه؟ یه فضای امن و شفاف بسازیم که توش تفاوتها جایگاه داشته باشن. جرات پرسیدن سؤالات سخت رو داشته باشیم، فرضیات رو به چالش بکشیم و با گفتوگوهای آزاد، پیشرفت کنیم. رهبری که به جای ترس، به توانایی افرادش اعتماد کنه، یه سازمان قوی و پیشرو میسازه.
حالا به این فکر کن: تو چه فضایی کار میکنی؟ فضایی پر از ترس و سکوت، یا فضایی پر از خلاقیت و گفتوگو؟
