امنیت روحی و روانی پرسنل
آقا مگه ميشه؟ مگه داريم؟؟؟
بله كه ميشه…
اگر مدیرانی هستیم که:
– خبر چینی رو گسترش میدیم.
– جلوی فرهنگ زیرآب زنی رو نمیگیریم.
– از شایعه پراکنیها لذت میبریم.
– اجازه دادیم بی اعتمادی توی محيط كاري تحت امر مديريت مون بیداد کنه.
– سبک مدیریتی مون، مدیریت فرسایشیه و داره دچار فرسودگی شغلی میشه.
– همکارانمون رو نمیبینیم و نمیشنویم
– نقش حمایت گری نداریم
– از قضاوت دیگران جلوگیری نمیکنیم و خود قضاوت گریم.
– به همکاران اختیار نمیدیم و تفویض بلد نیستیم.
– مسوولیت اشتباهات خودمون و تیم مون رو نمی پذیریم و دنبال مقصریم.
– رفیق همکاران مون نیستیم.
– به توسعه شخصیتی، مهارتی و انسانی همکاران اهمیت نمیدیم.
– درگیر آفت همه چیز دانی هستیم
و . . . .
داریم ذرات مسموم و خطرناکی وارد هوای مجموعه مون میکنیم که دیده نمیشن ولی دارن تنفس همکارانمون رو دچار اختلال میکنن.
در واقع اين ذرات مسموم به قدري خطرناك هستند كه امنيت روحي و روانی تمام پرسنل زير مجموعه رو به مخاطره ميندازن…
پس مراقب باشيم:
خودمون شريك اول تمام اين مخاطرات روحي و رواني پرسنل نباشيم و اينقدر مهارت هاي مديريتي و انساني رو ارتقاء بديم كه به محض ورود اينگونه ذرات مسموم ،سريعا با تشخيص درست ،درمان به موقعي انجام بديم…
