بهترین باش
ما ضعیف میشیم وقتی سعی کنیم خوب باشیم…
دیدی میری فلان بانک یا فلان ارگان دولتی، مخت سوت میکشه از این همه بینظمی و بیاحترامی؟
کمتحمل میشی وقتی سعی میکنی با همه با احترام رفتار کنی، ولی جوابش رو نمیبینی.
قاطی میکنی وقتی براي وقت دیگران ارزش قائل هستي، ولی برای وقت تو ذرهای اهمیت قائل نیستن.
زورت میاد وقتی صف رو رعایت میکنی، ولی یه نفر از بغل میپیچه و راحت ازت جلو میزنه.
میدونم کار درست، همون درست بودن و درست کار کردنه. پس بهترین باش.
میدونم که انتخاب ماست که با اصول زندگی کنیم، حتی اگه بقیه رعایت نکنند…
ولی راستش بعضی وقتا خستهکنندهست… اینکه سکوت کنی، ببینی، بگذری و هیچ واکنشی نشون ندی.
اینکه بگم “به من چه” یا “همینطوریه دیگه”، برام سخته.
چون بیتفاوتی یعنی اجازه دادن به بیاحترامی، به نادیده گرفتن حقوق، و به ادامه یه سیستم اشتباه.
لااقل الان من اینو بلد نیستم که بیخیال باشم.
پس چی؟
شاید راهش اینه که هم خودم رعایت کنم، هم وقتی لازمه اعتراض کنم. محترمانه ولی محکم.
چون تغییر از همینجا شروع میشه:
از همون لحظهای که تصمیم میگیری نذاری بیاحترامی به حق خودت و دیگران عادی بشه.
چه زيبا فرمود پيامبر:
هر آنچه بر خود نمي پسندي بر ديگران هم نپسند…
در شرح نامه ٣١ نهج البلاغه اومده:
‘اى فرزند عزيز، نفس خويش را ميزانى بين خود و بين ديگران قرار ده، پس از براى ديگران دوست بدار آنچه را كه براى خودت دوست ميدارى، و خوش ندار براى ديگران آنچه را براى خودت خوش ندارى’.
ختم كلام: هر چه كني به خود كني…
